Nog nooit verteld: ‘Ik slik ’t als hij zegt: ‘Ik moet weer overwerken’’

Deel dit artikel:

Johanna (62) weet al jaren dat Jacob haar
 niet trouw is. Maar ze houdt de schijn op. Voor de lieve vrede, voor de kinderen. 
En omdat ze, ondanks alles, 
nog steeds van haar man houdt. 

“Onze kinderen zijn al jaren het huis uit. Met kerst zien we ze niet altijd. Mijn oudste dochter zit dan met haar schoonfamilie in de Ardennen en ook de jongste viert het vaak op haar eigen manier. Dat is prima: met oud en nieuw zien we elkaar namelijk wel. Mijn man Jacob is jarig op 1 januari. Dus om klokslag twaalf uur luiden we niet alleen het nieuwe jaar in, maar toosten we ook op zijn verjaardag. Samen genieten we van alle oliebollen en appelflappen die ik bak en vieren we feest waar het geluk vanaf spat. Tenminste, zo lijkt het. In wezen is het één groot toneelspel. Een soap, beter gezegd. Tegen middernacht, als mijn man hem al flink heeft zitten, houdt hij altijd een toespraak. Over hoe goed het afgelopen jaar weer is geweest. Over hoe gelukkig hij nog altijd met mij is en wat een ijzersterk huwelijk we hebben. Hij heft dan het glas op nog zo’n mooi jaar. Ik sta er glimlachend bij, een tikje verkrampt. Ik geloof wel dat hij meent wat hij zegt, maar het is niet meer 
dan de halve waarheid. Ik ben ervan overtuigd dat Jacob even later, als we op straat naar het vuurwerk staan te kijken, weg zal glippen om stiekem te bellen. Naar de andere vrouw in zijn leven. Zijn minnares. Hij zal haar vast op eenzelfde manier bedanken. En ook tegen haar zal hij zeggen dat hij nog een jaar met haar verder wil. Dat zal ongetwijfeld ook gebeuren: ze speelt namelijk al zes jaar een belangrijke rol in zijn leven. Dat ik daarvan op de hoogte ben, weet Jacob weer niet. Een dubbele soap dus: we bedriegen elkaar. We zijn beland in een absurde situatie, waarvan ik me niet kon voorstellen 
dat zoiets me ooit zou overkomen. Maar het is mijn leven, en de schijn ophouden gaat me nog goed af ook.”

Lippenstift op zijn kraag
“Jacob en ik zijn al 38 jaar getrouwd. 
Ik werkte als secretaresse toen we trouwden, maar stopte toen onze 
oudste dochter kwam. Ik vond het fijn om fulltime moeder te zijn, ook Jacob zag mij het liefst thuis. Jacob werkte hard, maakte carrière bij het bedrijf waar hij al sinds zijn studie in dienst was. Zijn verantwoordelijkheden groeiden en hij was vaak op reis, in binnen- en buitenland. Dat hij mij 
gedurende die uitstapjes niet altijd trouw was, kwam niet bij me op. We hadden een goed huwelijk, een goed seksleven: waarom zou hij het bij een ander zoeken? Het antwoord daarop ken ik nog steeds niet. Toch is het 
alweer veertien jaar geleden dat ik voor het eerst sporen van ontrouw ontdekte. Lippenstift op zijn overhemd na zijn zakenreis. Vuurrood. Ik weet nog hoe verbijsterd ik ernaar stond te kijken, daar bij de wasmachine. Volgens mij heb ik wel tien minuten niet bewogen. Daarna heb ik het in de machine gestopt alsof ik niets had gezien.”

Leven met een leugen
“Toen Jacob ’s avonds thuiskwam, heb ik niets gezegd. Maar het was alsof ik naar een vreemde keek. Wat wist ik eigenlijk van hem? Dat hij een prima vader was, zijn geld trouw afdroeg aan zijn gezin. Dat hij lief voor mij was en altijd een luisterend oor had, tenminste als hij thuis was. Maar van wat 
hij verder uitspookte al die dagen buitenshuis, die avonden met diners en de nachten weg op zakenreis? Ik had geen idee, besefte ik opeens. En ik wilde het ook niet weten, besloot ik. 
Ik begrijp het als andere vrouwen een scène maken. Dat ze weggaan bij hun man of hem op straat zetten. Maar ik wilde mijn leven zoals het was niet 
opgeven. Ik was altijd gelukkig 
geweest. Ik kwam niets tekort bij Jacob. Dus waarom zou ik nu opeens de boel op losse schroeven zetten voor iets wat mogelijk maar een eenmalig slippertje was geweest? Helaas bleek het allesbehalve een slippertje. Toen mijn ogen geopend waren en ik alerter was, over-alert zelfs, vielen me vaker dingen op. Verhalen die niet helemaal klopten. Bonnetjes van een duur diner voor twee. Soms zelfs van een overnachting ergens. Maar Jacobs gedrag jegens mij veranderde niet, kennelijk was hij niet van plan mij te verlaten. Dus ik liet het erbij. Ik zou liegen als ik zeg dat het me geen pijn deed. Maar het wende. Ook toen onze dochters op eigen benen gingen staan, besloot ik mijn kop in het zand te blijven steken. Vijf jaar geleden gebeurde er iets wat me erg raakte. Ik kraakte het wachtwoord van Jacobs mailbox en ontdekte dat hij een vaste minnares had. Al een jaar, een vrouw die eveneens getrouwd was. Ze stuurden verliefde mails naar elkaar. Ik heb staan kokhalzen boven de wc en moest enorm met mezelf in gevecht. Kon ik dit nog langer over mijn kant laten gaan? Dit was toch té vernederend? Maar ik houd van Jacob, ondanks alles. Ik wil niet zonder hem, zonder zijn gezelschap, zijn warme lijf in bed om tegenaan te kruipen. En ik geloof ook niet dat ik het leven aankan zonder hem. Ik wil het eenvoudigweg niet, een gescheiden vrouw worden, alleen in een flatje. Bovendien wil ik mijn dochters een veilig, warm thuis blijven bieden, waar ze graag komen. Ze zien Jacob en mij als droomkoppel, als voorbeeld van hoe zij het willen doen. Dat beeld wil ik niet verstoren. Dus heb ik opnieuw mijn hoofd gebogen. En leef ik met de wetenschap dat mijn man niet genoeg heeft aan mij alleen, ondanks al zijn mooie praatjes – want o, wat kan hij charmant en 
overtuigend zijn. Alleen weet ik dat hij die dingen ook tegen zijn minnares zegt. Dat lees ik in zijn mails, waar ik nog geregeld in zit te snuffelen. Maar ik weet dat hij veel om mij geeft en op 
zijn manier ook niet zonder mij kan. Dus ik knik als hij wat mompelt over overwerk, of over een nacht weg voor zaken. En ik doe mijn uiterste best niet te denken aan wat hij in werkelijkheid gaat doen. Het zal wel, het is oké zo. Laat ons leven maar op een leugen gebaseerd zijn, wat anderen daar ook van denken. Het is toevallig wel óns leven. En het is het enige leven wat ik ken en wat ik wil.”

interview: lydia van der weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 07/2017 en ligt nu in de winkel!

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik ben verlaten voor een oudere vrouw’
Nog nooit verteld: ‘Ik heb mijn buurjongen ontmaagd’
Nog nooit verteld: ‘Mijn kersverse vrouw heeft vaginisme’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief