Annet van Dijck (56): ‘Het kunstenaarschap zat er altijd in, ik had er alleen even geen ruimte voor’

Deel dit artikel:

Omdat iedereen een bijzonder verhaal heeft, vertelt in deze rubriek om de week een lezeres over haar leven. Deze keer: Annet van Dijck, die na de opvoeding van haar dochter met het downsyndroom haar creativiteit terugvond.

Annet van Dijck (56) is getrouwd met Jos Bertrand (56) en moeder van Thijs (23) en Eva (16). Ze is beeldend kunstenaar en woont in Nuth.

“Mijn eerste herinnering is er een van de kleuterschool. Ik zit te fröbelen met potjes verf en een stuk klei en voel me volmaakt gelukkig. Vele jaren later denk ik nog vaak terug aan dat moment. Inmiddels wetende dat het kunstenaarschap er toen al in zat bij me. Al gingen er heel wat jaren overheen, voordat ik dat echt zo voelde. Vroeger hing ik vooral de kunstenares uit. Ik besteedde veel aandacht aan hoe ik eruitzag. Gekke kleding, opvallende kapsels: als het maar apart was. Ook wilde ik beroepsfotograaf worden. Mooie platen maken en exposeren: het leek me superromantisch. Zo belandde ik na de havo op de academie in Den Bosch om fotografie te studeren. Ik was net zeventien en zo groen als gras. Eenmaal alleen op kamers miste ik mijn lieve ouders, mijn broer en vier zussen. En de pan soep die altijd klaarstond, zodat iedereen die langskwam kon aanschuiven. Al gauw was ik terug in Overloon, waar ik mijn highschool sweetheart Paul tegen het lijf liep. Ik was negentien toen we trouwden. Hij zat bij de marechaussee in Brunssum, maar eenmaal daar was het snel over met de liefde. Ik wilde heel veel, maar niet dit. En zo zat ik drie jaar later gescheiden alleen op een flatje. Ik besloot nogmaals om een opleiding te doen. Nu aan de kunstacademie in Maastricht. Daar ontdekte ik allerlei kunstvormen, waaronder sculpturale keramiek. Dat voelde als thuiskomen. Met de klei tussen mijn vingers wist ik: hier moet ik mee werken. Het was zo oer en vanzelfsprekend. Ik maakte grote objecten, vaak zwaar en dramatisch. Ik wilde echt iets neerzetten en zocht dat in volume. In die tijd leerde ik mijn huidige man Jos kennen, met wie ik de liefde voor klei deel. Mijn leven verliep eindelijk op rolletjes. En toen mijn afstudeerproject in 1992 lovend werd ontvangen en galeries interesse toonden, lag de wereld aan mijn voeten. Jos en ik trouwden en een jaar later werd onze zoon geboren. Stoer als ik was, dacht ik een kind er wel even bij te doen, maar de praktijk leerde anders. Ik kwam in een ernstige depressie terecht en was drie maanden volledig van de kaart. Toen ik was opgekrabbeld, maakte ik op een dag weer een pak klei open, maar het werk kwam niet meer van de grond. Ik had net genoeg energie voor het huishouden en voelde me als kunstenaar volledig mislukt. En toen beviel ik, vlak voor mijn veertigste, van Eva. Mijn dochter met downsyndroom. Zij vergde zo veel aandacht, dat vanaf dat moment alles om haar draaide. Zij veranderde ook mijn blik op de wereld. Waar vroeger alles zwaar en dramatisch was, brengt Eva humor en relativering. Inmiddels is Eva zestien. Binnenkort gaat ze uit huis. En ik zit geregeld weer aan klei te denken. Ook merk ik dat mijn creativiteit terugkomt. Ik weet nu: het kunstenaarschap heeft er al die tijd in gezeten, ik had er alleen even geen ruimte voor.”

1975: “Ik dacht dat ik fotograaf zou worden en experimenteerde naar hartenlust. Nu is het nog steeds een hobby.”

Bekijk de andere foto’s van vroeger van Annet in Margriet 2017-09. Je kunt editie 09 nabestellen via Tijdschrift365.nl, ook kun je het artikel lezen via Blendle.

Ook in Dit ben ik?

Ben je 40+ en wil je in Margriet over je leven vertellen? Stuur een mail naar redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Dit ben ik’ en doe er flink wat leuke foto’s bij van vroeger en nu.

Tekst: Irma Puma
Foto’s: Ester Gebuis en privébezit

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief