Hind: “Ik ben snel volwassen geworden”

Geschreven: 06.08.2010 door Redactie margriet.nl

Het leven van Hind veranderde op slag na haar deelname aan Idols. Opeens was ze een bekende Nederlander en wilden mensen van alles van haar. Lang ging het haar voor de wind, maar toen kwamen de tegenslagen. Tegenslagen die ze, door haar stabiele basis, pareerde en die haar uiteindelijk sterker maakten.

“Er gebeurde zo veel: een album opnemen, optredens, Ahoy, heel veel interviews, radioprogramma´s, tv-shows, kranten, bladen, fotoshoots, zangles, reizen, heel veel reizen. Dat ging zo een jaar, anderhalf jaar door. ’s Avonds lag ik in bed met een tollend hoofd: pfff… wat is er vandaag allemaal weer op me afgekomen? Gelukkig deed mijn moeder de financiën. Als je jong bent, interesseert dat je ook niet. Ik genoot vooral van de liveoptredens. Ik had nog niet in de gaten dat er mensen waren die het minder goed met me voorhadden. Mensen die financieel van me profiteerden of journalisten die mijn woorden heel vervelend verdraaiden. Als ik erop terugkijk, was het een heel harde leerschool, ben ik heel snel volwassen geworden. Voor mijn vriendinnen ging ik ook te snel. Ik had een sterke band met ze, maar ik zag ze niet meer dagelijks en mijn leven was zo anders geworden dat ik er met hen niet zo goed over kon praten. De zakelijke dingen, hoe mensen met je omgaan, hoe je dingen beleeft, die besprak ik met mijn moeder. Ook de verantwoordelijkheid die je ineens hebt. Dat was echt wennen. Soms dacht ik: mag ik nu zelf even een momentje, even geen handtekeningen. Nu even gewoon rust, even op mezelf. Ook dat heel leuke lachen voortdurend, af en toe verkrampte mijn mond helemaal. Per dag had ik wel een paar handtekeningsessies, ik werd op straat herkend, dus ja, het hield niet op.
Ik was altijd een heel vrolijk, open meisje. Vrolijk ben ik nog steeds, maar open ben ik niet meer. Op een gegeven liep ik met gebogen hoofd door de stad. Als ik in de verte mensen op me af zag komen, ging ik snel een hoek om of in een winkel in. Ook als ik kleren aan het kijken was, stond de hele winkel naar mij te staren. Vreselijk vond ik dat. En dan ook nog in Gouda, mijn eigen stad.”