Hartekreet: ‘Hij heeft verschrikkelijke kinderen’
Karin: “Na een huwelijk van zes jaar ben ik uiteindelijk gescheiden. We hebben samen twee kinderen en na onze scheiding dacht ik dat ik niet snel weer aan de man zou komen. 
Maar toen ik toch weer verliefd werd, ben ik uiteindelijk ook hertrouwd. Voor hem was het ook zijn tweede huwelijk en hij heeft ook twee kinderen. Ik zag onze toekomst helemaal voor me. We zouden samen ook weer kinderen krijgen en zo een heel groot en vooral gezellig gezin krijgen. Toen ik weer zwanger raakte, was mijn droom helemaal compleet. Maar hoe meer mijn kinderen met die van hem omgingen, hoe verder ze van elkaar af groeiden. Er was eigenlijk geen klik tussen hen. In het begin probeerde ik deze band wel te stimuleren, maar zijn kinderen begonnen zich steeds meer te verzetten. Het zijn ook wel pubers en het hoort misschien bij de leeftijd, maar ze zijn werkelijk onuitstaanbaar. Mijn kinderen komen ook steeds minder bij ons langs. Ze plannen het zo in dat de jongens er niet zijn wanneer ze langs komen. Ik geef ze daarin groot gelijk. Soms ben ik wel een beetje jaloers op mijn kinderen dat ze aan de jongens kunnen ontsnappen. Het zijn ongelooflijke rotjongens en ik probeer ook zo vaak mogelijk andere afspraken te maken als zijn kinderen bij ons zijn. Ik zeg wel eens tegen mijn man dat hij ze af en toe moet bijsturen. Zijn antwoord is doodleuk dat het pubers zijn en het gewoon een fase is. Dus het gaat wel weer over. Ik heb daar mijn twijfels bij, want met die jongens is geen land te bezeilen. Wanneer mijn man of ik iets vragen, krijgen we geen normaal antwoord. Maar ook wanneer mijn man en ik wat leuks met zijn allen willen doen, hebben zij nooit zin. Hij vindt dat allemaal gewoon, maar ik vind het maar belachelijk. Wij zijn ten slotte de volwassenen en zij horen daar minstens een beetje gehoor aan te geven. Ook al hebben mijn man en ik daar best vaak ruzies over, ik houd echt heel veel van hem. Om het feit dat we samen ook een kindje krijgen, maakt mij zielsgelukkig. Maar ik hoop dat het niet zo’n vreselijk kind wordt als die van hem.”
03.03.10 om 12:03
Tja, pubers. Mijn man en ik hebben 2 zonen in de puberleeftijd. Meekrijgen naar de stad, museum oid is er niet meer bij. Ze hebben geen zin meer om met pappie en mammie op pad te moeten maar blijven liever thuis. Volgens mij heeft dat te maken met loslaten, en wat jij leuk vindt daar kunnen zij wel heel anders over denken. Dus mijn advies is: laat ze een beetje los en behandel ze niet als kleintjes. Dat is net zo als voor het eerst alleen op de fiets naar school: ik vond het maar niets maar realiseerde me dat ze ook dingen moeten leren en dat ze dingen ook zelf moeten ondervinden! Onze pubers zijn leuke vriendelijke jongens, netjes, beleefd en spreken volwassenen aan met U. Wat wil ik nog meer? Veel succes en wijsheid! Else
Log dan in of maak een profiel aan
In het archief
Zoeken op margriet.nl
