Leontine van den Bos: Olympisch vuur

Die reizende vlam, die doet me wat. In oktober al arriveerde hij, per vliegtuig in Canada. Vanuit Griekenland, waar in de tempel van Hera in Olympia het vuur werd ontstoken. En zo gebeurt dat al 27 eeuwen lang. En nu, terwijl ik dit schrijf en u dit leest, is die vlam nog steeds aan het reizen door Canada. Nooit eerder maakte het olympisch vuur zo’n lange reis: 45.000 kilometer. Ik denk dan: als-ie maar niet uitwaait, als die vlam maar blijft branden! Het is koud, nat en sneeuwerig onderweg. Canada is eindeloos groot. Er worden ook nog reuze-ommetjes gemaakt, de route loopt echt niet lekker rechtstreeks naar Vancouver. Het vuur doet meer dan duizend gemeentes aan en er zijn maar liefst twaalfduizend mensen bij de estafette betrokken. Het vuur gaat rennend door, dag en nacht. Ik zie dat kleine stipje licht over de landkaart van het immense Canada kruipen. Dat ontroert me. Zo’n piepklein vlammetje dat zo oud als is als de Griekse oudheid en dat dapper over de wereld reist. En iedereen volgt het, tot straks de tribunes vol zitten. In het prachtige Vancouver, waar mijn zus woont die er bij haar thuis een geweldig Canadees-Nederlands feest van gaat maken en die aanwezig zal zijn bij de openingsceremonie op 12 februari. Hoogtepunt van die ceremonie? Dat ene vlammetje. Dat na een afstand van 45.000 kilometer naar binnen wordt gerend door de uitverkoren renner (je zult ’m maar zijn!). Dan kijkt de hele wereld naar één vlam, die symbolisch alle landen verbindt.
Goede reis en niet uitgaan vlam!

Ik wens u een sportieve week (bij de tv?)