Monoloog

Heb jij dat nu ook, Jip? Of bestaat dat in jouw wereld niet? Ik weet het niet. De grotemensenwereld is onvoorstelbaar ingewikkeld, weet je dat? Veel meer dan jouw poezenhersens kunnen vermoeden. Ik kom er steeds meer achter, naarmate ik ouder word. En ik ben nog niet eens vijfenderig. Wellicht moet ik nog een poosje mee. En dat in een omgekeerde wereld.   Was ik jou maar, Jip. Jij zit daar maar te spinnen op de kachel. Je rekt je uit, behaaglijk. Je gaapt en knijpt je ogen tot kiertjes. Jij hebt één, misschien twee problemen. a) Dat je soms in een boom zit en er niet uit durft. En b) Dat je je nieuwe kattenbrokjes minder lekker vindt dan de vorige en dat je nu steeds honger hebt. Dat is simpel, Jip. Het lijkt voor jou misschien groot. Maar het is o zo klein. Als je in de boom zit, haalt het baasje je er wel weer uit. En als je je hongerstaking nog even volhoudt, zullen we bakzeil halen en mag je tóch je oude brokjes weer, die dure, die lekkere. Zo simpel is het in een kattenleven.  

Bij grote mensen is het anders, Jip.  Grote mensen zijn gecompliceerd, krom en andersom. Onbewust asocialer, zegt de reclamecampagne van SIRE. En dat is niks teveel gezegd. Wist je dat de brievenbussen tegenwoordig half november al smal gemaakt worden in verband met het vuurwerk? En wist je dat er nergens zóveel gevloekt wordt als op het voetbalveld en in de kleedkamer? Dat doen grote mensen. Iets wat leuk en gezellig moet zijn, stom en lelijk maken. Daarom moeten er op feestjes veel politieagenten zijn. Soms staan de ambulances al klaar. Omdat het bij feestjes altijd fout gaat. Begrijp jij dat nou? Nee, natuurlijk niet. Jij zit daar en je spint.  

Blijf jij maar lekker poes. Dat is beter dan mens. Ik ben jaloers op je. Kijk je daar nu zitten, de genoeglijkheid ten top. Ten diepste wetend dat het allemaal wel goed zal komen, zelfs met de bomen en de brokjes. Maar ik Jip? Wat moet ik?