Papa Robert: Amsterdam

Wanneer je de 40 passeert, word je dramatisch melancholisch. Ik schreef laatst dat de Adelaarshorst, een voetbalstadion in Deventer, een mooie plek is om geboren te worden en om te sterven. Dan ben je er wel behoorlijk aan toe. Zeker omdat ik in alle eerlijkheid moet bekennen een Amsterdammer te zijn geworden.

Laat ik dit even uitleggen. Deventer zal altijd mijn stad zijn. De plek waar ik geboren ben, waar mijn moeders wonen, mijn club Go Ahead Eagles is en ik al tranen in de ogen krijg van het panorama van de IJssel en de Lebuïnustoren, al is die laatste tegenwoordig behoorlijk ingepakt vanwege een renovatie.

Na 25 jaar Deventer toog ik naar Utrecht en dat was geen verbetering, integendeel, tot de liefde lonkte en ik plots in het grote Amsterdam woonde. Tussen de Amsterdammers. Vlakbij Concertgebouw, Vondelpark, Van Gogh Museum en -het allebelangrijkste- de school en alle kluppies van onze vier kids. Ik fiets, sjees, ren, winkel, adem, groet, drink en eet Amsterdam en het smaakt allemaal geweldig.

Mijn moeders vroegen laatst hoe het in vredesnaam mogelijk was dat ik zo gemakkelijk de weg kon vinden. We reden in onze Volkswagen Sharan van huis naar station zuid en zij dachten: links, rechts, rechts, links, hoplakee, waar gaan we toch naartoe? Tot ze er ineens waren. Ze kenden me als een soort eeuwig verdwaalde. Wat was er gebeurd?

Blijkbaar vind je de weg sneller in een stad die je lief is. In Utrecht kon ik helaas nooit echt nooit iets vinden. In Deventer kende ik alleen de beminde wijken op mijn duimpje. Maar in Amsterdam, man, ik ben net de tomtom zelf.

Henk Hofstede zong het al: suddenly happy in Dapperstreet. Zo’n gevoel heb ik dus ook. Sinds een paar jaar. Maar straks bij Go Ahead-Ajax? Eh, ja, dan ben ik dus even dramatisch melancholisch en nostalgisch. Hup Eagles!!!