Tamara: ‘Mijn vader vermoordde mijn moeder, een dag later beviel ik van een zoon’

Handen

Deel dit artikel:

Jeroen Kleijne schreef De draad weer oppakken, een indrukwekkend boek over trauma- en rouwverwerking en de veerkracht van de mens. In dit boek vertelt Tamara hoe haar vader haar moeder met messteken om het leven brengt, de dag voordat ze zelf bevalt van een zoon.

Het verhaal van Tamara (33) begint op een woensdag in de meivakantie, ruim acht jaar geleden. Het gaat dan al een tijdje niet zo goed met de relatie van haar ouders. “Zes weken daarvoor vertelde mijn moeder me dat mijn vader niet mijn echte vader was. Mijn broertje van twaalf en ik waren allebei kinderen van een donor. Ineens snapte ik sommige dingen beter, bijvoorbeeld waarom ik zo weinig van mezelf terugzag in mijn vader. Die dag liet ze ook haar bankafschriften zien. Afschriften waarop duidelijk te zien was dat m’n vader op één dag achter elkaar veel kleine geldopnames deed. Ze was erachter gekomen dat hij al heel lang gokverslaafd was. Dat was denk ik een van de redenen dat ze van hem wilde scheiden.”

‘Ik kon me niet voorstellen dat mijn vader dit echt had gedaan’

Tamara is die woensdag ruim 41 weken zwanger en heeft ’s ochtends vroeg een afspraak bij de gynaecoloog. “De arts en ik spraken af dat ik de volgende dag zou worden ingeleid. Vanwege alle spanningen thuis logeerden mijn moeder en mijn broertje tijdelijk ergens anders, maar die dag zouden ze weer naar huis gaan. Om half twaalf belde ik mijn vader en vertelde hem dat ik de volgende dag zou bevallen. ‘Doe rustig aan, veel succes,’ zei hij nog. Een uur later ging de telefoon. Ik hoorde aan het melodietje dat het mijn ouderlijk huis was. We zaten in de tuin, mijn man Tobias nam op. Ineens begon hij te schreeuwen: ‘Niet doen, niet doen!’ Hij had mijn vader aan de lijn, die zei dat hij mijn moeder had vermoord en ook zichzelf zou vermoorden. Op een of andere manier bleef ik redelijk kalm, ik kon me ook niet voorstellen dat mijn vader dat echt had gedaan. Pas op het politiebureau hoorde ik dat het waar was. Het was alsof de vloer onder me vandaan zakte. Ik moest het van de politie ook aan mijn broertje vertellen, maar eigenlijk wist hij het al lang. Mijn vader had mijn moeder doodgestoken voor zijn ogen. Met twintig messteken. Een jongen van twaalf, die dat allemaal moest meemaken…

Die avond heeft Tamara nauwelijks tijd om stil te staan bij de dood van haar moeder, de naderende bevalling vraagt al haar aandacht. “In bed had ik een raar gevoel in m’n buik, ik voelde me helemaal niet lekker. Midden in de nacht zijn we toch maar naar het ziekenhuis gereden, omdat ik me zorgen maakte om de baby. Ik kreeg een infuus om weeën op te wekken en ’s middags om vier uur werd mijn zoontje Sven geboren. Je merkt dat er op zo’n moment een soort oerkracht loskomt, je moet gewoon doen wat nodig is om dat kind op de wereld te brengen. Ik was heel erg met de baby bezig, mijn man kreeg voortdurend telefoontjes en sms’jes over de dood van mijn moeder. Ik ben een nachtje in het ziekenhuis gebleven, even weg van de situatie. In mijn eentje in die ziekenhuiskamer besefte ik ineens dat ik mijn moeder niet kon bellen. Toen heb ik voor het eerst echt gehuild. Geen uren achter elkaar, het verdriet kwam in golven over me heen.”

‘Ineens, als een mokerslag, kwam het besef: ze is dood’

Pas vijf dagen later ziet Tamara in het ziekenhuis voor het eerst het lichaam van haar moeder. “Ze lag opgebaard in het VUmc in Amsterdam. Gelukkig zag je niet zo veel van haar verwondingen. Ik liep naar binnen, met Sven in mijn armen. Hij begon meteen te huilen. Toen mijn moeder op dat moment nog steeds niet bewoog, kwam het bij me binnen. Als een mokerslag. Het was echt, mijn moeder was dood. Instinctief verwachtte ik dat ze wel zou reageren op het huilen van haar kleinzoon. Dat dit niet gebeurde, was heel confronterend.”

Tamara’s vader is meteen na de moord aangehouden en opgenomen in het gevangenishospitaal in Scheveningen. “Hij had zichzelf ook zeven keer gestoken en is na vijf of zes weken in het ziekenhuis overleden. Hij was de meeste tijd buiten bewustzijn. Ik heb nooit meer met mijn vader kunnen praten, maar ik denk dat ik wel iets begrijp van zijn motieven. Toen mijn moeder bij hem weg wilde gaan, zag hij zijn wereld instorten. Hij werkte niet, had niet echt vrienden of zo. Mijn moeder was alles voor hem: zijn veiligheid, zijn bron van inkomsten, zijn sociale netwerk… Hij wist niet dat mijn moeder mij had verteld dat hij niet onze biologische vader was, maar misschien was hij onbewust toch bang dat we na de scheiding partij zouden kiezen voor haar. Zijn wanhoop en paniek snap ik wel, maar waarom heeft hij niet alleen zichzelf wat aangedaan? Dat begrijp ik niet en vind ik zo oneerlijk!”

Na haar moeders dood heeft Tamara veel steun gehad van haar man, familie en vrienden. “Ik heb gepraat en gepraat, ik heb het verhaal wel duizend keer verteld. Ik verbaasde me over mijn eigen kracht. Toch merkte ik na anderhalf jaar dat ik nog steeds niet lekker in mijn vel zat. Telkens zag ik die beelden voor me van mijn vader met dat mes – ook al had ik het zelf natuurlijk niet gezien. Een psycholoog stelde voor om Eye Movement Desensitization and Reprocessing, oftewel EMDR-therapie, te doen. Dat wilde ik wel proberen. De therapeut vroeg me naar de dingen die ik nog niet had verwerkt. Elke keer als ik die nare beelden voor me zag, met alle pijn die daarbij hoorde, kreeg ik een soort piepjes in mijn oor. Al bij de tweede serie piepjes zakten de emoties dieper weg en na anderhalf uur stond ik als een ander mens weer buiten. Vooral mijn man merkte het verschil, hij vond me veel meer ontspannen. Volgens hem zag ik er ook beter uit, zelf voelde ik me voornamelijk alsof ik de hele dag had zitten huilen.”

Inmiddels gaat het goed met Tamara. Ze heeft een prima baan als tandarts en is moeder van drie kinderen. “Sinds de EMDR-behandeling kan ik de intense emoties van de beginperiode niet meer oproepen en heb ik ook geen last meer van angsten. Alleen het gemis blijft – maar dat went… Ik heb veel meer rust in mijn lijf gekregen en hoef het verhaal niet meer aan iedereen te vertellen. Uiteindelijk verliest iedereen een keer zijn ouders, alleen wil je natuurlijk niet dat het op zo’n manier gebeurt. In twee dagen tijd verloor ik allebei mijn ouders én werd ik zelf moeder. Soms heb ik het gevoel dat ik op niemand meer kan terugvallen. Ik voel een soort leegte achter me, er is een generatie weg en dat gebeurde van de ene dag op de andere. Of dit mij als persoon heeft veranderd, weet ik niet zo goed. Misschien ben ik in één klap echt volwassen geworden. Op zo’n moment kom je erachter hoe sterk je eigenlijk bent. Je leert te kijken naar alles wat je nog wél hebt in plaats van naar wat er niet meer is. Ik ga eigenlijk nog maar zelden naar het graf van mijn moeder. Ik vertel aan mijn kinderen hoe ze was, hoe lief ze was. Mijn moeder is nog steeds bij me, als een verzameling van mooie gedachten en herinneringen. Ik heb er geen beladen gevoel meer bij.”

Over het boek

Dit verhaal komt uit het boek De draad weer oppakken van Jeroen Kleijne,
€ 14,95 (uitgeverij AUP).

Op 19 april (2017) is er een openbare boekpresentatie met Jeroen Kleijne, klinisch psycholoog Jos de Keijser en Tony Norden, die in 2008 zwaargewond  raakte bij een bomaanslag in Afghanistan. Dit wordt een inspirerende avond in Spui25 in Amsterdam, over de veerkracht van de mens.

 

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief