Jennifer Kortijn: huwelijksvoorbereidingen

Met Rinke blader ik alle vrije uurtjes door trouwbladen. Daar heb je er veel van! Super is dat. Rinke heeft al een jurk voor de bruiloft. Helemaal fantastisch. Knalroze. Bij mijn rode gewaad! Dus echt knal!
En ik doe iets ouds, iets nieuws, iets geleends en iets blauws aan op de bruiloft, want dat brengt geluk. ‘Something old, something new, something borrowed, something blue’.
Maar die bloemen. Wichard vraagt steeds: ‘Moet er een boeket komen? Je moet wel zeggen wat je wilt, Jen!’ En ik vind het zo onhandig, zo’n struik in je handen de hele tijd. Ik hou erg van fresia’s. Omdat ze zo lekker ruiken. Maar ik kan me bij mijn rode zigeunergewaad geen bos fresia’s voorstellen! En dat geldt ook voor een andere favoriet: het lelietje der dalen! Veel te lief voor mijn rode verschijning. Nu heb ik knoop doorgehakt: geen boeket.
“Geen boeket? Zeker weten?’ vraagt Wichard nog. Ja. Zeker weten. En ook geen corsages. Dat vind ik eigenlijk ook niks. Zo’n zielig samengebonden gedoetje met van dat groene plakband eromheen en dan zo treurig met veiligheidsspeld dwars door de mensen hun goeie goed…. Je zal net een mooi satijnen jasje aan hebben! Nee. Geen corsages. Wel mooie tafelstukjes! Daar hebben we dan weer geld voor. Goed hè?
En ringen. Ik heb niks met die ringen. Ik draag nooit ringen. Wel oorbellen. Maar ringen. Hmmmm. Nee. Ik hou d’r niet zo van. En moet dat? Geen idee. Bellen, vragen, blijkt dat het niet hoeft! Je mag ook rollen w.c.papier uitwisselen. Of helemaal niks. Dat kan ook. We doen dus helemaal niks. Hè, wat een bevrijding! We wisselen wel een zoen. Dat is leuk. Maar een nette. Beschaafd. Ik ben ooit op een bruiloft geweest, daar stonden ze te tongen (excusez le mot, ordi hè?) na het jawoord. En wij, bruiloftsgasten, zaten daar vol afgrijzen naar te kijken. JAKKIE!!

Jennifer is de aanstaande schoondochter van Sanne. Net als Sanne, inmiddels al veertien jaar een succes in Margriet, worden de weblogs van Jennifer geschreven door Marjan van den Berg.

Waardeer: